خدايا

دلم برایِ آدم هایِ مهربان ،میگیرد .

آدم هایِ اصیلی که برایِ دنیایِ ما بیش از اندازه خوبند !

کسانی که هرگز نخواسته اند ، بد باشند ،

و نمی توانند هیچ جوره همرنگِ این جماعت شوند .

این روزها ولی این یکرنگی و خوب بودن ؛

تاوانِ سنگینی دارد !

خدایا خودمانیم ؛

تو ؛ یک دنیایِ خوب ، به آدم هایِ صاف و ساده ات بدهکاری !

این جهانِ هزار رنگ ؛

برایِ انسان هایِ مهربان و یکرنگ ،

جایِ زندگی کردن نیست ...